[▪ not found ▪]

خب من آدم به شدت اجتماعی و خونگرمی ام. عاشق آدم های پر کار و فعال! آدم هایی که دلشون می خواد با چند نفر هم فکر و هم مسیر خودشون لینک بشن تا با هم قدم بردارن و با هم پیشرفت کنن. من خیلی کارها دلم میخواد انجام بدم ولی چون دست تنهام بهشون نمیرسم. مجبورم اولویت بندی کنم. از طرفی آدمها هم تو گروه بندی های متفاوتی قرار میگیرن: آدم های طماع! آدم های سواستفاده کننده، آدم های تنبل، آدم های دلسوز و مسئولیت پذیر و آدم های ضربه زننده.

اینکه تو با آدم نادرستی لینک بشی و ازش ضربه بخوری، احتمالش به شدت زیاده.. و خب من دارم جون میدم برای داشتن یه اکیپ پایه که بخواد برای رو به جلو رفتن، ترمز بریده حرکت کنه. ولی خب هنوز نیافتیدم! فلذا به پاس این تنهایی گریه هام رو میکنم و ناچارا قدم اول رو به معیت خودم شروع میکنم.. به امید اینکه خدا انسان های صادق و پرتلاش و درستکار رو تو مسیرم قرار بده. آمــــــــــــــــین!

راستی :) فاطمه چند روز پیش پرسید: بچه ها! چادرتون رو از کجا میخرید؟ منم میخوام چادر برای خودم بخرم، ندارم. بچه ها شروع کردن آدرس مغازه بهش دادن و من از ذوق سوالش ساکت ایستاده بودم و نگاه شون میکردم.. دختر باحجابیه ولی چادری نه. اینکه چنین تصمیمی گرفته برام خیلی قشنگه.. البته که دوستانِ آدم و رفتارشون تو ناخودآگاه هر تصمیمی که میگیره، تاثیرگذارن.

چه خوبه این تصمیم چیزی به نفع پاکی و فطرت خدا دوست ما باشه :)

زیر آن بارش سنگ، روی زانوی عمو
گشت ارام ولی سیل خون می‌آید
از سر و روی عمو
شده خاک آلوده، تار گیسوی عمو
پاره از سنگ شده، طاق ابروی عمو
تیغ بشکافته است دست و بازوی عمو
نیزه ای رفته فرو تا به پهلوی عمو

🏴 عنوان اثر: میان مقتلِ مظلوم یاری اش کردم.

▫️ ابعاد ۱۵۰×۱۲۰
▫️ رنگ روغن روی بوم
▫️ سال اجرا ۱۴۰۲

ثواب اجرای این اثر برسد به روح همه درگذشتگان از محبین اهل بیت علیهم السلام خاصه عزیز پر کشیده ای که برادری را در حقم تمام کرد.

⭐ @Mohammad_Ali_art

۱- متن بالا تماما از کانال صاحب اثر کپی شده است.

و اما بعد.. پیکر کودکانه‌اش، سپرِ مردانه‌ی عمو شد💔 درست مثل محمد و عونِِ ۹ ساله و ۱۱ ساله‌ی عمه جانش زینب(س)

دیروز روز آخری بود که واسه روتیشن بهداشت، خارج از قم بودیم. ولی کلا روز عجیبی بود! همون اول صبح گوشی من از دستم برای بار سوم افتاد و این صفحه ی کوفتیش شکست و دوباره دو تومن خرج الکی گردنم گذاشت! بعد هم برخلاف هر روز که با سرویس میرفتیم تا روستا خودم ماشین بردم و سر راه رفتم دنبال فاطمه! (همون رفیقم که با همیم و تو پیاده روی اربعین با هم دوست شدیم) ساعت 8 رسیدیم و تو تمام طول مسیر مداحی پلی کردیم. (از مزایای داشتن دوست هم فکر) ساعت 9 و نیم هم از مدیر پایگاه خواستیم اجازه بده زود بریم و فردا هم نیایم! ایشونم موافقت کرد و گفت: حضوری فرداتون رو بزنید و نیاید. ما هم خوشحال چون نمودیم و روپوش هامون رو عوض کردیم و زدیم بیرون! موقع برگشت سه تا روستا رفتیم! تو یکی بستنی قیفی خوردیم، تو یکی دیگه رفتیم امامزاده‌اش زیارت و تو یکی دیگه هم گم شدیم😐😂 از این ها بگذریم واقعا هیچی صفای امامزاده های داخل روستا نمیشه :)💚

حیاط امامزاده رو مشاهده میکنین با یه حوض بزرگ و کلی غاز! یک انکر الاصواتی هم بودن که نگو.. :) به صدای الاغ گفته بودن زِکی! اومدم قم به بابام میگم بابا اسم این پرنده ها چیه؟ میفرماید: غاز اسرائیلی! میگم: غاز فلسطین اشغالی چرا نه؟ (گاها در مکالمات روزمره خیلی سم میشم!) داخل امامزاده هم هیچکس نبود! البته اینجا رو من آخر هفته یه بار با خانواده ام و چند تا از دوستان اومده بودیم ولی اون موقع خیلی شلوغ بود! فقط وقتی ما اونجا بودیم یه پیرمرد مسنی اومد داخل.. فاطمه گفت: زهره در رو قفل نکنه؟ گفتم لامصب یه پیرمرده! 5 ساله بوکس کار میکنی تازه ما هم دو نفریم از چی می ترسی؟ هر چند معلوم بود از اهالی هست و اومده زیارت. بعد هم نمازش رو خوند و رفت بیرون! موقعی که داشتیم میرفتیم از امامزاده بیرون، در رو باز کردم و به فاطمه گفتم: اینقد نگران نباش.. دیدی کسی در رو قفل نکرد؟

بعدشم موقع برگشت چون روز آخری بود که میشد آهنگ گوش بدیم و بعدش تا دو ماه دیگه نمیشه، فاطمه کلی آهنگ سمی پلی کرد.. یکی دو تا هم از هلن! یکیش این بود که میخونه: خونه اینجاست خونه ی من جایی که هستی تو باااااا من! اون یکی هم آهنگ حس تازه اش بود بعد این قسمتش رو با هم میخوندیم:

بسه ، خستم ، اگه می بینی چشامو بستم

اگه دارم تو رو می پرستم ، می خوام ببینی پای تو هستم ، پای تو هستم!

اینم قیفی هایی که زدیم بر بدن! برای من رو میبنید دو نونه است؟ زودتر تموم کردم نریزه رو لباسام. بستنی و نون اول رو خوردم، گفتم تو دومی بستنی نریخته! ته نون بستنی رو گاز زدم و کلی بستنی ریخت رو لباسام! اون دستم که تو آفتاب نبود دستکشش رو برداشتم و باهاش لباسمو تمیز کردم، اون یکی رو جدا گذاشتم بستنی ای نشه، فاطمه فکر کرد با اون تمیز کردم اونم دستش بستنی ای شده بود همون تمیزه که جدا گذاشته بودم رو برداشت و باهاش دستاشو تمیز کرد! گفت: منم با همین تمیز میکنم.. نگاه کردم دیدم دستکش تمیزه اس! گفتم تمیزه رو برداشتی که!! کلی زدیم زیر خنده.. یه دو تا پسر جوون هم تو نیسان، کنارمون بودن نمیشد بستنی رو لیس زد. خدا رو شکر یه 206 اومد پارک کرد بین مون و رفت ما با خیال راحت به بستنی خوردنمون پرداختیم :)))

تو جاده ورجون به طرف قم یه پسر جوون پشت یه کامیون لاکچری نشسته بود و از اونجایی که مسیرمون یکی بود و سبقت ممنوع بود مسیر زیادی پشت سرش بودیم. بماند که راه هم بهمون نداد که بریم! وقتی از کنارش رد شدیم ریلکس با یه لبخند بزرگ که چشماش بیشتر از لباش می خندید نگاه مون کرد! یه چند تا بوق ماشین عروس طور هم برامون زد و منم دو تا بوق زدم و در حالی که از خنده مرده بودیم، اون رفت طرف کاشون و ما دور برگردون رو دور زدیم و پیچیدیم سمت قم!

این بود انشای ما :)))

چقدر دنیا بد شده.. اینکه من هنوز هر از گاهی از ته دل میخندم، وسط این دنیایِ بلبشو چیزی شبیه به معجزه‌اس :)

امروز با نازنین بعد از اینکه رسیدیم قم، بدون هیچ قصد خریدی رفتیم پاساژ و من مانتو و روسری خریدم :))) موقع برگشت ماشین گیرم نمیومد، یه تاکسی نگه داشت، گفتم آقا اینجا مسیرش به فلان جا می‌خوره؟ پیرمرد برگشت یه نگاهی بهم کرد گفت: ماشین‌های این مسیر فقط تا فلان جا میرن باید تا اونجا دربست بگیری، برای راننده تو این گرما یه نفر نمی‌صرفه دخترم! گوشیم خاموش شده بود و نمیتونستم اسنپ بگیرم یا کارت به کارت کنم و از دستگاه عابربانک هم خیلی دور بودم و تو اون گرما توان نداشتم که برم. یه ده تومنی هم بیشتر نداشتم و گفتم: عیب نداره! تا هرجا مسیرتون بود میام. داشتم با خودم فکر میکردم چرا به روسری فروش نگفتم بیشتر از کارتم بکشه یه مقدار پول نقد بهم بده. همینطور داشتم همه‌ی راه حل‌های نرفته رو تحلیل میکردم و چشم دوخته بودم به ده هزار تومنی تو دستم که یهو دوباره با صدای پیرمرد از افکارم پرت شدم بیرون: هوا خیلی گرمه.. اذیت میشی تو این گرما وایستی. با همین پول میبرمت، گفتی فلان جا دیگه؟ گفتم: نه حاجی سخت تونه من تو مسیر پیاده میشم.. گفت: عیب نداره هوا واقعا گرمه. تو هم دختر خودم.
از ته دل بهش گفتم: خدا بهتون برکت بده ان‌شاءالله.. ممنون!
دلم نیومد تا خودِ مسیر بره و قبل‌ترش پیاده شدم. بهش گفتم: دستت درد نکنه حاجی! خدانگهدارتون :))
یه مسیری رو پیاده رفتم و رسیدم به پارک تهِ کوچه‌مون. دیدم پاک‌بان فلکه‌ی آب رو باز کرده و داره حوض رو با آب زلال پر میکنه، بهش گفتم: آقا آب خنکه؟ گفت: آره تمیز هم هست، آب شهریه. منم دستامو زدم تو آب و به پوست صورتم تو دمای ۴۰ درجه با آب خنک یه حال اساسی دادم. با خوشحالی تمام داشتم از پارک به سمت خونه خارج میشدم که نگاهم افتاد به یه زن که زیر یه درخت و روی چمن ها دراز کشیده بود و کاملا تو دید بود. دیدم یه مقنعه‌ی سرمه‌ای سر کرده و با شلوار طوسی و دکمه‌های مانتوش رو باز کرده و یه تاب آستین حلقه پوشیده که رفته کنار و یه سوتین کرمی تور کاری شده که معلومه کمِ کم یه سال دائم تن‌اش بوده، پیداست! بهش نمیخورد از اون زن‌ها باشه از طرفی هم تا الان چنین موردی تو این پارک ندیده بودم و عجیب بود. به چهره‌اش دقت کردم صورتِ تیره و آفتاب سوخته، لب‌های کبود.. یه لحظه گفتم نکنه اوردوز کرده. حقیقتا هیچ جای این صحنه سکسی نبود! مطلقا. در عوض سرشار از ناراحتی بود.. حس تلخی میداد.. آروم صداش زدم: خانم؟ تا صدامو شنید با ترس و دلهره بلند شد نشست و همزمان با نشستنش دو تا سرنگ از زیر تنش و یه پایپ واسه کشیدن از تو بغلش سر خورد رو زمین. کاملا نشئه، با چشمای نسبتا برآمده و گیجی کامل نگاهم می‌کرد.. گفتم: کاریت ندارم فقط میخواستم مطمئن شم حالت خوبه. چیزی نیاز نداری؟ تشنه‌ات نیست؟ گوشه‌ی زیراندازشو کشید رو سرنگ ها و پایپ و گفت نه. دندوناش هنوز سالم بود، لب مانتوش رو هم به هم نزدیک کرد و دیگه سوتینی پیدا نبود و دوباره زیر درخت خوابید..
حقیقتش دلم گرفت! تو دلم گفتم کاش یه روزی اینقدری از دستم بربیاد که برات کاری بکنم..

خلاصه مسیر برگشت امروز برای خودش داستانی بود!

امروز یه خانوم ایرانی سانتی مانتال با موی بلوند و صندل درحالی که سوییچش رو توی دستش میچرخوند و نگاهش به بچه‌اش توی کریر (carrier) بود هی میگفت: نمیخواستم و یهویی شد و با شوهرم اختلاف داشتم و یکی داشتم اینو میخواستم چیکار و تو این گرونی چجوری جمع شون کنیم و ...
وَ این ناشکری ها رو در حالی می‌کرد که پسر کوچولوش دو تا دستاشو چپونده بود تو دهنش و انگشتهاش رو میخورد وصدای ملچ ملوچش دلِ آدم رو میبرد.
بعد از این خانم یه زن افغانستانی اومد با چهارتا بچه و بدون هیچ مدرک قانونی و همچنان رد رنج و فقر رو پوست آفتاب‌سوخته‌اش معلوم بود و میگفت ۶ ماهه از افغانستان اومدم. برای چک تیرویید نوزادش اومده بود و پسرش رو صدا میزد: رحمت جان!
تحلیلی برای ارائه ندارم ولی دیدن این دو رفتاری که در برابر نعمت یکسانی تو اون اتاق وجود داشت فضا رو برام عجیب کرده بود..

‏فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُـــــمَا تُكَذِّبَـــــانِ‏..
پس کدامین نعمت‌هاى پروردگارتان را انکار مى‌‏کنید؟

با ذکر ریز فعالیت هام از دانشگاه تا باشگاه و بیمارستان و نحوه‌ی تفریحاتم مثل کوه و طبیعت گردی و وقت گذروندن با دوستام اتیکت "بیش‌فعال" بهم میزنه. من فعال نیستم. من فقط ناچارم به تخلیه‌ی انرژیم. به خستگی مفرط نیاز دارم که آخرشب ها به خودم نتوپم. چون هرچی انرژی نسوزونده باقی مونده باشه موقع خواب اشک میشه و از چشمام میباره.. چون همچنان خوب نشدم.

پ. ن.

شعر فاضل نظری رو برام فرستاده میگه: "ببخشید برا خودم گفتم.اگر غمگین شد ببخش لطفنی!" خجالت بکش دوست گرامی:)

یه بخشی از وجودم که احساس سرپرست بودن، مسئول بودن، فداکاری کردن، مهر ورزیدن جزئی از اونه گاها با کارهایی مثل ظرف شستن، آشپزی کردن، جارو کشیدن و لباس شستن یا حتی گل کاشتن التیام میگیره و آنچنان آرامش میگیره که تمام ابعاد دیگه ام شامل: دختر لجباز، زن غمگین و عاصی، نوجوون سرکش و احمق درونم رام میشن..

بگذریم :)) میخوام امروز رسپی پیتزا مخصوص دکتر شف رو براتون بذارم 😂👌🏽

از اونجایی که ازش تو خونه خیلی استقبال شد و خودمم با اینکه به خاطر آشپزی خیلی میل به غذای خودم پز ندارم ولی این رو خیلی دوست داشتم برای شما هم دستور پختش رو میذارم. جایی پیشنهاد بهتر داشتید ارائه بدین.

برید ادامه مطلب اگر گرسنه نیستید:)

نمیدونه من اونقدرا هم پرگذشت نیستم. من منتظر گذاشتن رو تلافی میکنم. این منافاتی با صبر نداره! اتفاقا تمام لحظات انتظار‌ رو صبورم، منتهی مهمه که تو هم بتونی درست به اندازه‌ی من صبور باشی.

"آقای امام رضا(ع).. نگران نشدی ما دو ساله نیومدیم؟"
از روز شهادت امام جواد(ع) دلم داشت پر میکشید برای امام رئوف و گنبد طلاییش..
دو روز پیش نشستم حسابی با آقا حرف زدم، گفتم: نمی‌طلبی ما رو؟ بیایم زیارتت کنیم؟.. چقدر دلتنگی هامون رو به خواهرت بگیم.. دلمون هوای پنجره فولادت رو کرده! دلت نمیخواد تو این چایی خونه‌ات که بچه ها میرن و برای ما عکس استوری میکنن، ما هم نمک‌گیر شیم؟ آقا دلمون میخواد تو قاب چشم مون عکس گنبد طلایی تو بیفته.. دلمون تنگه برای زیارت امین الله گوشه‌ی حرمت.. برای سلام و زیارتت..💕
تا اینکه امروز از دانشگاه بهم زنگ زدن گفتن: دو هفته‌ی دوم مرداد میتونم برم یه دوره تو مشهد؟ گفتن: کلا دانشگاه ما پنج نفر ظرفیت داره و دوره از طرف وزارت بهداشته و من رو معرفی کردن. منم با بچه ها چک کردم دیدم دو هفته‌ی دوم میشه زمانی که من از بخش off ام :)))) چقدر آقا شما مهربونی که حواست به خواسته‌ی دل کوچکترین ها هم هست. ما که اندازه‌ و شایسته‌ی این نگاه‌های بزرگوارانه نیستیم، ولی قدردان و سپاس گزار لطف کریمانه‌تون چرا :')

ممنون آقای مهربانی‌ها.. ممنون💚

+ دلم داره پر‌میکشه زودتر برم برای دعای عرفه.. آخ خدایا شکرت بابت نعمت حسینی بودن و مسلمون بودن!

چهار صبح بیدار شدم چون باید میرفتم آزمایش

ساعت ۶ رفتم گفتن دو ساعت از بیداریت گذشته؟

گفتم آره! دیشب ۶ تا ۸ ساعت خوابیدی؟

گفتم فقط یه ساعت خوابیدم :) گفتن نمیشه و ماه دیگه بیا برای آزمایش.

۷ از آزمایشگاه رفتم کلاس صبح تا ظهر،

ظهر رسیدم خونه غذا درست کردم،

رفتم دنبال مامان،

سه ساعت خوابیدم و عجب خوابی! :))

بعد رفتم باشگاه، اومدم خونه و شروع کردم خونه رو مرتب کردن.

پایین چادرم رو مامانم اندازه‌ام کرد♡

رفتم دوش گرفتم، زباله ها رو جمع کردم، جوراب هام رو با دست شستم و باقی لباس ها رو با ماشین،

بعد هم به موهام رسیدم و بافتم شون.

شستن ظرفا رو هم چند دقیقه پیش تموم کردم و الان که این ها رو براتون مینویسم معلومه دستام تو آب بوده :)

گفتم موقع رانندگی دستکش دست میکنم؟ اوه! آفتاب قم برای دست و صورت پدر درآره.. دستای من که دو رنگ شده بودن😁

چقدر بدنم به یه خواب عمیق و راحت نیازمنده.. میخوابم! آرامش و جون تازه رو اینطوری برمیگردونم به روح و بدنم.

و شبتون به خیر 💙

خدایا حواست باشه از این به بعد تو ذوق حال خوبمون نخوره:) مُردیم از بس دمغِ نموندن‌ها و دل بُریدن‌ها شدیم..

ساخت کد موزیک

هیچی آهنگ قدیمی نمیشه.. 💕

بخصوص اونجا که میگه:

اگه مهتاب بشی به من بتابی، منم رختِ سیاهمو درمیارم

اگه بارون بشی نم نم بباری، منم یادم میره که شوره زارم

چون تو طبیبِ دردی، دردِ تو با کِه گویم؟
درمانِ دردِ دوری ای دلبـــــر! از کِه جویم؟

شعر از بانو جهان ملک خاتون

نام اثر : rose flower therapy 🌹
Nekoei hospital, 10:13 A.M. photo by me :)