با ذکر ریز فعالیت هام از دانشگاه تا باشگاه و بیمارستان و نحوهی تفریحاتم مثل کوه و طبیعت گردی و وقت گذروندن با دوستام اتیکت "بیشفعال" بهم میزنه. من فعال نیستم. من فقط ناچارم به تخلیهی انرژیم. به خستگی مفرط نیاز دارم که آخرشب ها به خودم نتوپم. چون هرچی انرژی نسوزونده باقی مونده باشه موقع خواب اشک میشه و از چشمام میباره.. چون همچنان خوب نشدم.
پ. ن.
شعر فاضل نظری رو برام فرستاده میگه: "ببخشید برا خودم گفتم.اگر غمگین شد ببخش لطفنی!" خجالت بکش دوست گرامی:)