[▪ not found ▪]

گاهی فکر میکنم کلاف رها کردن و رها شدن خیلی به هم پیچیده‌اس.

این که بهانه ها باشن ولی بخوایم فرد مقابل بره، فرد مقابل ترک کنه، فرد مقابل رد کنه، فرد مقابل نمونه.. خیلی خودخواهانه‌اس!

این که قصه‌ی دوست داشتنها گیر عقل و منطق افتاده، این که خیلی وقتا زور منطق به همه‌ی اون احساسِ خواستن چربیده، اینم به اندازه کافی شده زهرمار تو نبض اصلی حال خوب‌مون!

از خود گذشتگیِ کم.. میل به بهتر شدنِ کم، خودخواهی و من من کردن ها زیاد، تمایل به بُردن و غلبه کردن تو هر صحنه شاد و غمگینی از زندگی با شریک زندگی یا پدر مادر و رفیق و یه وقتایی هم مردم!

نمیدونم.. باید صبور بود و بالغ. با کاهش سطح انتظارات و آمادگی برای گاهی هم برآورده نشدن‌شون!

بیا همین جا کنار من، آروم بشین..

تو تا همین الان هم به اندازه کافی شجاع بودی، دوام اوردی و جا نزدی.

همیشه شرایط مطابق خواست و تلاش ما نیست. ولی خب میشه آدم تو خودش پذیرش به وجود بیاره و اونجایی که نمیتونه چیزی رو تغییر بده لااقل آرامش داشته باشه و تو کشمکشی که هیچ دخالتی تو خلقش نداره کمی اوضاع رو راحت تر به سر کنه.

بیا گاهی دست از گلوی خودمون برداریم!

اومدی بیرون روی چمن‌ها بشینی و بارون میگیره؟ کفش و جوراب هات رو در بیار و روی چمن‌های خیس خورده راه برو و بذار به جز فرش و آسفالت پاهات مزه‌ی زمین دیگه‌ای رو هم بچشه!

نمیخوای؟ قبل از این که برگردی جایی که بودی، روی سنگفرش های کنار چمن ها راه برو و بذار ریه‌هات از عطر چمن های خیس، منبسط و مرطوب بشه..

هرچی! تو شرایطی که تو به وجودش نیووردی خرد‌ه‌ای به تو نمیگیرم عزیزِ من! اما لذت نبری و طعم لذتی رو به خاطر شرایط سخت اگه از خودت محروم کنی، من نه! ولی چند سالِ بعدِ خودت، که نیروی ذهنی و جوانی کمتری برای خوش بودن تو دسترس داره طلبکارت میشه که چرا سخت‌ترش کردی و نتونستی چیزی برای لذت بردن و کمی آسون گذروندن پیدا کنی!

پس لبخند بزن و هرچقدر هم دنیا سخت، منعطف و پر امید و خوش‌قلب باقی بمون!

کار سختی نیست.. بهم اطمینان کن که تو هم میتونی! :)

* نوشته شده در هشتم شهریور سالی که نسبت به سالهای دیگه مهربونتر به نظر میاد!