اگر از تو درباره غزه پرسیدند...
بگو به آنها در آنجا شهیدی است
که شهیدی آن را حمل می کند
و شهیدی از وی عکس میگیرد
و شهیدی او را بدرقه می کند
وشهیدی بر وی نماز می خواند
محمود درویش
امان از انسانیت های به خوابِ خاموشی رفته!
امان از انسانیت هایی که در این ۱۵ روز به تکاپو نیفتاد!
امان از انسان های سنگ شده و دل های سیاه شده!
امان.. یا الله! و برسان فرج مولای ما صاحب الزمان (عج) را.. زودتر، زودتر و زودتر!
پرسیدند: یاعلی؛
آیا شما شراب را
از زنا و دزدی بدتر میدانید؟!
حضرت فرمود: آری؛
زیرا زناکار یا دزد، شاید گناه دیگری نکند،
اما شراب خوار، دزدی میکند،
آدم میکُشد و نماز هم نمیخواند.
| فروعکافی،ج۶،ص۴۰۳
مولامون علی(ع) یک حدیثهای نابی داره که دریغ اگر به عنوان شنونده یک بار نشنوید! سخنانشون که در باب روانشناسی و ارتباط با آدم ها و حل مشکلات هست، حیرت برانگیزه! اگر آدم زودتر بشنوه ولو حتی اگر مسلمان نباشه، دیدش به زندگی و مشکلات و آدمها رو عمق میده و التیام میبخشه.. اونها رو اگر بگذارم حیرت میکنید.. چیزی که بعد از ۱۴۰۰ و اندی سال روانشناس ها با علم و تحقیق به دست میارند، آقای ما چه راحت و پدرانه در اختیارمون گذاشته و ما بیتوجهیم.
این حدیث رو هم که ادامه داستان رفیقم رو گفتم، متوجه میشین چرا نوشتم :)
یدونه سیگار از عمرِ پزشکا بیشتر از عمر بقیه آدما کم میکنه.
چون اونا خیلی نمیدونن چطور این سیگار به فناشون میده، ولی ما هر پُکی که بزنیم میفهمیم داریم با از بین بردن چه فیزیولوژی و تقویت کردن چه مکانیسمی به عنوان ریسک فاکتور به خودمون آسیب میزنیم!
حقیقتش من اولین سیگار ۱۴۰۲ رو تو تراس خونه و تو هوای ابری امروز کشیدم در حالی که قبلش رو جزوات جراحی ولو بودم و تو تایم استراحتم داشتم کتاب سمفونی مردگان رو میخوندم.
مخدر پشت مخدر😁
اینقدر این سیگار دهنم رو تلخ کرد و سر دردم رو از نو به جریان انداخت که دارم فکر میکنم این چه کار احمقانهای بود که من کردم! حتی همین یهدونهاش تو یه سال هم نالازم بود و اشتباه.
در حیرتم که مرد ها دقیقا از کدوم قسمت این سیگار کشیدن لذت میبرن؟
احساس همدردی..
این روز ها واقعا خیلی بهم فشار اورده، فیلم ها و عکس هایی که از غزه میاد روزی یکی دو ساعت راحت گریه ام رو درمیاره. از طرفی فکر رفیق قشنگم که گیر کرده تو چالهی انتخاب اشتباه داره رندهام میکنه.
دو روز پیش صبح تا ظهر بیمارستان کامکار بودم، بعد هم ساعت ۲ و نیم تا ۵ کلاس پزشکی قانونی بود که وقتی رسیدم خونه از پنج گذشته بود.
لباسام رو دراوردم و صورتم رو شستم، دیروزش بود که به خاطر گاستروانتریت سگی که کرده بوده از یک و نیم شب تا ۷ صبح درد کشیدم و ۶ بار با هر گونه بلعی حتی آب ولرم یا قرص محتویات معده ام بر میگشت. زیر سرم و آمپول خودم رو ساخته بودم و داشتم فکر میکردم به خاطر بی خوابی هایی که کشیدم امروز راس ساعت ۸ شب میخوابم.
کش رو از بین موهام دراوردم و دستم رو کشیدم بین موهام.. احساس میکردم از خستگی زیاد ساقه و ریشهی موهام درد میکنه و واقعا هم میکرد. بدنم داغ و کوفته بود و اصلا نمیخواستم جای گرمی استراحت کنم، لباس ها و وسایلی که روی تختم ولو شده بود از روش زدم کنار و خنکی ای که دستام حس کردن خیالم رو راحت کرد که الان تشک تختم بهترین جا برای خوابه..
گوشی رو سه متر از خودم دورتر گذاشتم روی میز مطالعه، نشستم روی تخت، پاهام رو کشیدم و آرنجم رو تا کردم تا وزنم رو آروم آروم بندازم رو تخت، تا اومدم سرم رو بذارم روی بالشت گوشی زنگ خورد. ساعت یه ربع به ۶ بود، با خستگی رفتم سمت گوشی دیدم دوستمه! خانم .... ! (اسمش رو نمیگم و به جاش یه اسم الکی براش میذاریم مثلا مریم)
با اینکه خسته بودم همهی ته موندهی انرژیم رو ریختم تو صدام و جواب دادم: سلاااامممم..
- سلام زهره خوبی؟ کجایی؟
- خونهام. از صبح بیمارستان بودم و الان نیم ساعته رسیدم خونه. جانم؟
- عه پس هیچی! من بیرون بودم با ماشین میخواستم بیام دنبالت ببینم اگه وقت داری با هم حرف بزنیم که خب تو با این شرایطت استراحت کن.
- نه من انرژی دارم هنوز! کجایی؟ (خدا خواست من این جمله رو بگم اگرنه انرژی کجا بود ولی عجیب اینکه بعد شنیدن جمله بعدش طوری حس نگرانی بهم القا شد که تمام خستگیم از یادم رفت)
- زهره میدون مفتح ام. حالم خوب نیست.. [صدای گریه] تو این شرایط فقط میتونم با تو حرف بزنم.
- مریم چی شده؟! بیا دنبالم. فقط من نماز مغرب و عشام رو بخونم.
- باشه تا من برسم طول میکشه.. بخون تا بیام.
نماز خوندم و رفتم پایین تو کوچه منتظرش. دلم شور میزد و مطمئن بودم اتفاق خیلی بدی افتاده. دائم صفحه گوشی رو چک میکردم و ساعت رو نگاه میکردم، دیر نیومده بود ولی من زود اومده بودم پایین و ساعت کش میومد و حس میکردم مدت طولانی ای گذشته تا اینکه رسید.
گوشی رو گذاشتم تو کیفم و سوار ماشین شدم و بغلش کردم..
بعد از بغل هم دراومدیم و گفت کجا بریم؟ گفتم این پارک ته کوچهی ما خوبه.. میخواستم برسیم یه جایی که زودتر حرف بزنه.
دیدم لباش رو ژل زده و یکم با گفتن جمله های جووون چه پلنگی شدی و .. سر به سرش گذاشتم. پارک خلوت خلوت بود. نشستیم یه جا روی یه لبهی سنگی نزدیک وسایل ورزشی و گفتم: مریم.. چی شده؟
و خب لحظاتی بعد فوران آتش فشان خاموش دلشکستگی و هوار خردههای غرور و جاری شدن اشک..
انگار تمام انرژی و حواسش رو بخواد بریزه تو تارهای صوتیش ولی اشک ریختن هاش اجازه نده.. بریده بریده گفت: زهره زندگیم داره از هم میپاشه.
- چرا اینطور فکر میکنی؟
گفت: یادته بهت گفتم چند وقت پیش بهم گفت قبل از ازدواج با من ۷ سال با یکی دوست بوده؟ هر روز مشت مشت قرص اعصاب میخوره، تازگیا فهمیدم مشروب هم میخوره. یه رکعت نماز به کمرش نمیزنه... همش ذهنش درگیر اون دخترهاس. تا اینکه دیدم دختره چند روز پیش بهش پیام داده: زنت رو طلاق بده بیا برگردیم به هم.
وجدانم از شنیدن این جمله یخ زد و بعد شروع کرد تا آخر به زبانه کشیدن.. مگه میشه کسی اینقدر پست باشه که بخواد زندگی یکی رو به هم بزنه اونم وقتی مدت هاست گورش رو از زندگی طرف گم کرده؟ چرا؟! فکر قربانی شدن یه دختر بی گناه رو وسط این زندگی نکرده؟
میگفت: زهره با خانواده ام محبت آمیز رفتار نمیکنه.. با خودم سرده. دعوامون میشه، دعواهای بد.. میگه: جدا بشیم. زهره اون خودش اومد خاستگاری من.. به زور که نبود. چرا من؟! منی که یه پسر تو زندگیم راه ندادم با این که میشد و زیاد بودن..
این حرفایی بود که خودم هم یه وقتی میزدم و شنیدن و درکش برام عجیب نبود، موقع حرف زدن مریم، هردو گریه میکردیم.. نگاهم افتاد به دو تا پسر حدودا ۱۸ ساله. یکی شون نشست نزدیک ما، یکی شون رفت طرف یه دختر که روی دوچرخه ثابت نشسته بود و براش یه سیگار روشن کرد داد دستش و یه لاس ریز زدن و پسره اومد نشست کنار رفیقش. دختره که هیچ رفتاریش به یه دختر نجیب و لوند نمیخورد سیگار رو بین دستاش نگه داشت و روی دوچرخهای که به هیچ مسیری نمیرسید شروع کرد تند تند رکاب زدن. پسره هیز نگاهش میکرد و دود سیگار رو میداد بیرون.. تعفن برانگیز بود! سیگار حین ورزش.
با صدای مریم به خودم اومدم: زهره چکار کنم؟ میخوام جدا بشم.
گفتم: مریم آلارم های رابطهات به صدا دراومده ولی فکر جدایی نباش. جدایی برای یه گام بعدتره، نه الان. الان مهمترین کاری که باید بکنی اینه که بری پیش مشاورهی خودت.. کمکی که اون بهت میتونه بکنه من نمیتونم. بعد هم سعی کردم آرومش کنم و بهش دلداری بدم.. کاری که هر زنی تو شرایط سخت دوستش داره! دلداری دادن، دلداری دیدن.. :) و خب این برای زن ها از راه حل دادن مهمتره. ما خیلی وقتا اصلا راه حل نمیخوایم!
آروم شد و از هم خداحافظی گرمی کردیم. اومدم خونه تا صبح تو بیقراری فکر و خیال سوختم، قرآن دستم بود و نمیدونستم چند صفحه خوندم تا اینکه خوابم برد.
از ته دل براش دعا کردم شرایط سختی که من تجربه کردم اون تجربه نکنه. سه روز تمام فکر و خیالم شده بود تا این که بهش زنگ زدم که چکار کرده؟ و گفت که رفته پیش مشاوره یه سری راهکارها بهش داده و گفته که ۴٪ امید هست.. گفت زهره میخوام این ۴٪ امید رو بسازم. و من یاد روزی افتادم که مشاوره به منم همین رو گفت و بهش گفتم: من این ۴٪ امید رو میسازم و میکنمش یه زندگی.. و لبخند بی رمق مشاور نشست روی لبهاش و با دلسوزی گفت: امیدوارم موفق بشی دخترم. و نشدم :)
الحمدالله، بگذریم..
منم برای مریم دعا کردم منتهی نه از دلسوزی، گفتم: امیدوارم موفق بشی مریم و حال دلت رو خوب ببینم.. و همچنان امید دارم که همینطور میشه!
بیاید برای همهی زندگیا دعا کنیم.. اینکه زندگی شون خوب بمونه و قشنگ تر و مهربون تر بگذره.
برای بچههای غزه هم همینطور💔💕
تعداد روزهایی که به ۳۰ سالگی نزدیکم، از تعداد روزهایی که از ۲۰ سالگی دور شدم، کمتره :)
خیلی دوست دارم بدونم سه-چهار سال دیگه وضعیتم چطوریه.. البته نه اینکه بگم دلم میخواد این روزا بگذره! نه ولی خب اون موقع درسم تموم شده و تقریبا یه ساله سرکار میرم و احتمالا یه روزی که دارم لیوان چاییم رو میذارم کنار دستم و صفحات کتاب مورد علاقه ام رو ورق میزنم نگاهم بیفته به این نوشته و بگم آه! ۲۵ سالگی!💙
از اونجایی که تولد شمسیم، ۶ محرم افتاد و مطلقا گرامی نداشتم ولی چون قمریش یه هفتهی دیگهاس احتمالا یه کیک کوچولو بگیرم و بشینم کنار تنها دوستم و خانواده ام و با هم شاد باشیم.
پ. ن.
پریشب یه خبری شنیدم از سهیلا که تکونم داد. هرچند از هم دور شدیم ولی برای شما مینویسمش..
جایزه دانشگاه هم که تو پست قبل نوشتم ۲۰۰ تومن کارت هدیه بود. منم گرفتمش و چون دیروز ناهار بیمارستان رو رزرو نکرده بودم زنگ زدم یه جوجه فرانسوی برام اوردن و جالبناک بود😎 تو اون بحبوحهی گرسنگی چسبید!
راجع به سوالی که خصوصی پیام گذاشتین و ازم پرسیدین😁 هم به زودی مینویسم! قول.
از دانشگاه زنگ زدن میگن فردا تو مراسم دانشکده بهداشت به خاطر فعالیت هاتون در طرح حامیم قراره ازتون تقدیر بشه، تشریف بیارید. خیلی خودم رو کنترل کردم که نگم: میشه شماره کارت بدم برام واریز کنید؟ خودم تشریف نیارم؟
پایان مهمانیهای شب برای زنهایی که مردی دوستشان دارد، متفاوت است...
مثل ما نیستند! با راه رفتن های زیاد با کفشهای پاشنه بلندشان، خودشان را خسته نمیکنند. وقتی مهمانی تمام شد کفششان را برای خلاصی در نمیآورند و از سر بیحوصلگی گوشهای رها نمیکنند. بعد از مهمانی همان کفشها با تِق تِق صدای پاشنهشان نوید بازگشت میدهند به دلی که در انتظار است.
زنهایی که مردی دوستشان دارد، موقع رفتن دلشان شور میزند که او هم وقتش را همینقدر شاد گذرانده؟ او هم غذای خوب خورده؟ خدا کند رفته باشد جایی، مثلا با دوستانش لحظاتش را خوب سپری کرده باشد و دلتنگ نشده باشد!
این زن ها دلشان میخواهد از تمام خوراکی های خوشمزهای که خوردهاند، برای مردشان ببرند حتی اگر نبرند!.. از صحبت هایی که در مهمانی شنیده اند و برایشان جالب بوده برای او صحبت کنند. نه ما که تا قِران آخر انرژیمان را خرج میکنیم تا بدون فکر کردن به کسی و چیزی ولو شویم روی تخت.
زن هایی که مردی دوستشان دارند وقتی از مهمانی میروند صورتشان را برانداز میکنند که هنوز آرایششان بینقص باشد، مثلا اگر ریملشان ریخته باشد، سیاهی اضافهی زیر چشمشان را پاک کنند. اگر صورتشان زیادی براق شده باشد، دوباره با پنکیک پوستشان را نرم و مخملی کنند و اگر رژ شان پاک شده، از نو روی لبهایشان رنگ مینشانند.
زنانی که مردی دوستشان دارد، نگران گیرهها و سنجاق هایی که لابهلای موهایشان خود را گم و گور کردهاند نیستند! دستشان سراسیمه به دنبال سنجاقها نمی دَود، خیالشان تخت است کسی با نوازش سرانگشتانش تمام موهایی که لابهلای گیره ها گره خوردهاند، رها میکند.
زن هایی که مردی دوستشان دارد، خیالشان راحت است که کسی هست. کسی که دوستشان دارد و باید این همه زیبایی را بعد از مهمانی با همان طراوت اول مهمانی در قاب چشم آن مرد بیارایند. کسی که وقتی بعد از مهمانی میبیندشان، بگوید: که چقدر امشب زیبا بوده!
زن هایی که مردی دوستشان دارد... بماند؛ بگذریم. :) مهمانی امشب هم مثل تمام مهمانیهای دیگر عالی بود! شبتان زیبا
به راهِ این امیــد پیچ در پیــچ
مرا لطــفِ تو میباید، دگر هیــچ!
|• وحشی بافقی
چون خود گفتی که ناامیدی کفرست،
فرمــانِ تــو بردم و امیــــــــــــــد آوردم.
|• ابوسعید ابوالخیر
همه خسته شدیم رفیق، همه یه جاهایی بُریدن، همه یه جایی کلافه دست کشیدن، همه یه وقتی بوده که نتونستن، همه لحظهای داشتن که دیگه کاریش نمیتونستن بکنن ولی تهش میشه همونی که صائب میگه:
زِ پنــاه خود مرا حاشــا که سازد ناامیـد!
• عکس برای پارسال همین موقع ها :)
گفت: شرابِ وصـــــل به اوباش میدهند؟
خندید و گفت:
بندهی او باش.. می دهند !
photo by me :)
اینکه به خاطر تجربهی گذشتهام و اون حس امنیتی که دوستام ازم میگیرن، همیشه به عنوان اولین نفر و گاها تنها نفر از رفیق هاشون در جریان این داستان هاشون من رو قرار میدن برام حس عجیبی میسازه..
خب من یادمه که تو اون دوره، توی هر مرحله احتیاج داشتم چه چیزی بشنوم. یادمه چه نوع حرفایی بهم امید میداد، با چه لحنی، با چه کلماتی! و چه جملاتی من رو فرو میریخت.. از اینکه مثل یه شعلهی کوچیک تو ذهن رفیقم برای هم صحبتی روشن شدم خوشحالم ولی تک تک پیام هام و مو به موی کلمات و بارشون رو قبل از فرستادن هزار بار مرور میکنم. من قرار نیست القای تصمیم کنم! من فقط شنونده و همدل اونام و در عین حال باید بهشون آرامش بدم..
حقیقتش این پاندمی طلاق من رو میترسونه! ۷ تا طلاق تو دوستایی که طی پنج سال اخیر ازدواج کردن. تقریبا همون ۴۶٪ آمار طلاقی که میگن تو قم برقراره.
همهشون هم قابل پیشگیری! اگه درست آموزش ببینیم که قبل از ازدواج چطور محک بزنیم، چطور روند آشنایی رو پیش ببریم، چقدر و چطور دل رو دخالت بدیم، هدف مون از ازدواج چیه، تو ازدواج چه مهارت هایی رو باید پیاده کنیم یا تو زندگی مشترک چه مهارتی رو باید داشته باشیم؛ هیچ وقت یا ازدواج غلط پیش نمیاد یا اگه ازدواجی هم درست بود به جای غلط نمیرسه.
البته تمام این طلاق ها حاصل انتخاب از اول اشتباه بوده. نه اینکه اون دو تا آدم اینقدر بد باشن! نه. یعنی صرف یه آشنایی نصفه و نیمه یا ناقص به عنوان همسر از هم وارد زندگی شدن و دیدن چقدر دنیاشون با هم فرق داره. و یا از هم جدا شدن یا مقاومت کردن و با تنش ها و رفتار های مخربی که ناشی از این دنیای متفاوت بوده، از هم دور شدن.
مثلا طرف دختر عمو پسر عمو بودن، بیست و اندی سال هم رو میشناسن! ولی نه به عنوان همسر و در نهایت طلاق.
اینا رو ننوشتم که بترسید :) نوشتم که دقت لازم رو مبذول فرمائید 😁 با مشارکت دادن عقل، مشاوره، با مدت زمان منطقی برای آشنایی و نحوهی آشنایی مناسب و آموزش دیدن و مهارت درست تو انتخاب و در نهایت توکل به خدا میشه انتخاب درستی داشت.
به قول جناب میثم مطیعی: تو ازدواج باید ساده گرفت ولی نباید سادگی کرد.