[▪ not found ▪]

یاد نوجوانی کردم.

نمیدونم اون حجم از علاقه به این زیورآلات بدل و عجیب از کجا میومد.

حقیقتش این رو ۱۶ سالم بود خریدم! ده سال پیش...

کم کم دارم تبدیل به همین عروسک رباتی میشم! ظاهر کیوت و سرد. درون خالی و آهنی با جای خالی‌ای از یه قلب کوچیک :)

حقیقتش اصلا اینا یادم نبودن. پسرِ خواهرم رفت سر کمدم و چیزایی رو کشف کرد که پاک از ذهن خودم رفته بود.

- خاله این چیه؟!

- لاک پشت خاله.. این رو هم ده سال پیش خریدم و قبلا انگشتر بود و الان خراب شده دیگه..

- این چیه؟!

- این رو دوستم برام خرید. ۹ سال پیش.

بازش کردم و داشتم عکس می‌گرفتم و محو تماشای ساعتی که سالهاست رو ۴:۱۰ خواب مونده، بودم که یهو گفت: وای خاله این ساعته؟! باز میشه!

دستش رو آورد و جلو ساعت رو ازم گرفت.

نمیدونم چرا اینا رو نوشتم. نه هدفی.. نه حس خاصی :) شبیه قصه‌یِ زندگی کردنم!

می‌دونم حرف زدن از زخم و آدم و غم زیادی تکراریه :)

می‌دونم خیلی جاها از زخم ها و دردهای روحِ آدمی خوندین و منم چیز جدیدی برای گفتن ندارم..

یک جایی هست بعد از زخم خوردن، بلند میشی و دستت رو می‌گیری رو زخم. خون نیاد! دووم بیاری..

زمان می‌گذره و ردی از زخم مهمون همیشه‌ی تو میشه. گاهی با جسارت درموردش حرف می‌زنی و گاهی با شرم.. گاهی هم ترجیح میدی درموردش سکوت کنی.

گاهی چیزی دردناک‌تر از خود زخم برات رقم می‌خوره. زخمی که ظاهرا خوب شده ولی می‌بینی بعضیا باهات کاری میکنن که از زخمی که یه زمانی برداشتی و رو به بهبودی رفته، دردناک‌تره!

شکرگزار بودن و تسلیم رضای خدا بودن همین موقع‌هاس که سخته :)

روحم این چند وقت خیلی درد میکنه.. دردی که نمیدونم اصلا التیام پیدا میکنه یا نه!

و پذیرش.. گاهی باید پذیرفت و حتی در مواقعی که کم‌ات اومده، سختت شده، ممنون خدا بود. چون به مراتب می‌تونست سخت‌تر باشه کما این که برای خیلیا به آسونی داستان تو نگذشته!

تو این وانفسای کشتار غزه و لبنان، چقدر ای نفْس! خودخواهی که به فکر غم‌های خودت افتادی...