یه مدتی بود فکر میکردم مثل ۱۹ سالگیم نیستم.
فکر میکردم اون موقع خوشگل تر بودم! جذابتر مثلا..
در صورتی که مطلقا از اون سن تا الان چهرهام تغییری نکرده. نه این که من کار خاصی کرده باشم نه، کلا این سن برای اعمال تغییرات یکم زوده! ولی نمیدونم چرا اون حس خوبه نبود:)
تقریبا بعد از چند سال که از احساس زیبایی کردن تهی شده بودم، امشب دوباره همون احساس رو داشتم. یه وقتایی احساس رضایت از چیزای دیگه بود ولی این اصل کاری نه.
هیچ اتفاق خاصی هم نیفتاده فقط این احساسیه که بعد از مدتها باعث شد تو آینه به خودم نگاه کنم بگم: هنوزم خوشگلیهای خودمو دارم و دلم برای خودم غنج بره!
و خب من چقدر این چهرهی ۲۶ سالگی رو دلنشينتر میدونم. آرومتر، بی سر و صداتر و خانمتر!
این پذیرش و پذیرفتن، کام زندگیم رو برآورده!
پ.ن.
ممکنه این احساس اصلا ربطی به ظاهر نداشته باشه. شاید اصلا ربطی نداره!
