[▪ not found ▪]

نشستم دارم شور گوش میدم. وضو گرفتم منتظرم این تقریبا ۳۰ دقیقه هم بگذره تا اذان بگن و نماز بخونم. نمیخوام نمازم قضا شه :)))

یادش به خیر! یه زمانی اینایی که مداحی و شور رو گوش میدادن درک که نمیکردم هیچ میگفتم اینا اوسکل چیزی ان.

آهنگ خوبه اما هر از گاهیش! نه اون که من روزی ۸ ساعت گوشی دست می‌گرفتم و نان استاپ آهنگ هم گوش میدادم. آهنگ زیاد گوش دادن حتی آهنگ های شاد، به نظرم آدم رو زودتر تو سیاهچاله‌ی پوچی و هیچی می غلتونه! الان از یه حدی بیشتر آهنگ گوش بدم به معنای واقعی تهوع میگیرم. اینستاگرام که چی بشه برم! میانگین استفاده ام این روزا که زیاد میرم😂:

وبلاگ هم زیاد نمیام، میام؟ 😁 عجم علوی میگفت: دو برابر وقتی که تو مجازی میگذرونید کتاب بخونین. واقعا توصیه‌اش حق و به جا بود.

اینقد کتاب مفید نخونده مونده که به تماشای استوری خاله زنکی فلان و پست دمبل زدن این و ولاگ دانشگاه رفتن فلانی نمیرسه! واقعا حیف وقت نیست؟

بعد یکی از سوالهایی که خدا از آدم میپرسه: اینه که جوونیت رو در چه راهی دادی؟ بعد من بگم یک چهارمش در پرسه زدن تو اکسپلور اینستا گذشت؟ جوونی که باید صرف غم برداشتن از دوش آدم دردمند بشه، صرف رشد خودت و جامعه‌ات بشه. البته بعضی حساب ها واقعا پست‌هاشون عالیه :))))) ولی به یه ربع در روز هم نمیرسه‌‌.

بعد یه نکته‌ی عجیب راجع به من اینکه واقعا فعالیت تو اینستا من رو پرخاشگر میکرد.. نمیدونم چرا.

شما هم وقت تون رو به جای هدر دادن تو فضای مجازی، مفید بگذرونید. البته که وبلاگ من از این قاعده استثناست😂💕 هرچند اینجا هم کل فعالیتش تو نیم ساعت جمع میشه!

مراقب خودتون و افکارتون و اینکه چطور نرم نرمک رسانه تغییرش میده و با ابتذالات جایگزین‌اش میکنه و جای حق و باطل رو عوض میکنه باشید.

به قول کاظم بهمنی جانم:

دل به مفهوم سیاهی کم کم عادت می‌کند

چشم وقتی می‌شود با مبتذل‌ها همنشین!

مثل همین تروریست های خانه‌ی اصفهان که سه نفر رو شهید کردن و خودشون تو ویدئو میگن: "مثه سگ کشتم" بعد براش هشتگ نه به اعدام میزنن. مطمئن باشید برای ریگی هم اون زمان اگه دستشون میرسید بعد از اون همه سر بریدن و خون ریختن یا صدام بعد از ریختن خون ۲۰۰ هزار نفر از هموطنامون هشتگ نه به اعدام میزدن. چون اینا دردشون انسانیت نیست. اگه هست پس چرا ندیدن؟

ندیدن گریه ها و ماتم دختر شهید چراغی رو بالای سر پیکر پدر غرق خونش؟ من که یاد چهره‌ی پر غمش میوفتم، آتیش میگیرم.. خب شما اگه دلتون برای انسانیت سوخته چرا برای دخترانگی بدون پدر این بچه نسوخت؟ برای بغضش..؟ برای تنهاییش؟

هعی..

خلاصه که کتاب بخونید! کتاب بخونید و به مضحکه بودن و بازیچه بودن و سطحی بودن و سخیف و ضد انسان بودن رسانه پی ببرید. بخصوص اینستاگرام که مادر نفوذ و تغییر و جهت دهی احساسه.

همین.

ندارنگی و بازندگی فقط اونجا که سلمان ساوجی میگه:

همه جهان به غمـش خرمند و مســکین ما

کزان صنم به غمی قانعیم و آن هم نیست!

یادش به خیر!توی روستا یه جوی آبی بود که انتهاش به کوره آب می‌رسید و دو سه تایی بچه هم از تلفات مرگ و خفگیش بودن. این جوی آب هم بسیار پرخروش و مکاره‌جوش بود! یعنی چی؟ یعنی قسمت عمده‌ی مسیر جوی آب بسیار صاف و صیقلی بود که بچه ها به راحتی داخلش راه میرفتن و اصلا هیچ مشکلی براشون پیش نمیومد :)) اما قسمت نزدیک به کوره هم شیب بسیااااار تندی داشت و هم سنگ‌هاش به شدت لیز بود. و اگه قدمی پیش میرفتی تا کوره سر میخوردی و هیچکس کاری برات از دستش برنمیومد! و همین نکته‌ی تیره و سیاهش بود که خانواده ها به شدت ترسون و لرزون بودن که: جوون مرگ‌شده ها! تو کَشوال(اسم اون منطقه) برای بازی کردن نرید. و از قضا تنها جایی که ما میرفتیم همونجا بود! من همیشه با پسرعمه‌ام میرفتم و چون خیلی دوستش داشتم نمیذاشتم نزدیک اون قسمت بره. و اونم دقیقا همینقد مواظب من بود. بازی مون هم به این صورت بود که یه چوب برمیداشتیم و میزدیم به آب و پاهامون رو کف جوب روی سنگ ها و لای جلبک ها سُر میدادیم و با پاهای بی حس شده تو آب یخ، برمیگشتیم خونه و شب یه سرماخوردگی مَشتی می‌زدیم بر بدن!یه روزی اومد که پسرعمه‌ام نیومده بود و از اونجایی که من از همون اول خودساخته بودم، بلند شدم تنهایی راه افتادم به سمت کشوال! نگران نباشید:))) آب منو تو کوره ننداخت! گفتم بگم استرس نکشید😁 من اونجا داشتم با چوب با دیو جلبکی که زیر امواج اقیانوس وحشی خوابیده بود، می جنگیدم که یهو یکی منِ پنج ساله رو صدا زد: زنم چطوری؟! :| منو میگی.. تو عالم بچگی خودم گفتم اشتباه صدام میزنه. برگشتم دیدم یه پسر سوسول هم‌سن خودم تو چارچوب اون خونه‌ای که درش با فاصله‌ی سه متری از جوب باز میشد‌، ایستاده. و من حیران که چرا این به من میگه زنم و چرا اینکه خونه‌شون اینجاست تا الان تو آب نیفتاده. دوباره با اون لباس مزخرف ژیگولش، منی که موهای کوتاهمو به طرز خشنی خرگوشی بسته بودم و پاچه‌های شلوارم رو تا جایی که راه میداد و تا نزدیکی سر فمور زده بودم بالا مورد خطاب قرار داد: تو زن منی! 😐 منم با مغز پنج ساله‌ام به این نتیجه رسیدم که اگه این به من بگه زنم، من جدی جدی زن این حساب میشم و باید همین الان دهنش رو ببندم. هی میگفتم: من زن تو نیستم. ولی اون اصرار داشت: "تو زنمی! چطوری زنم؟" منم که دیدم حریفش نمیشم و خودم رو میدیدم که با لباس عروس زن این شدم و دیگه نمیتونم با پسرعمه‌ام عباس بیایم و دیو جلبکی رو بکشیم و مامان و بابام دلشون برام تنگ میشه، با نهایت قوا زدم زیر گریه که من زنِ تو نیستم! یکی نبود بگه خب اون که دست و پای تو رو نگرفته. ول کن برو. ولی قدرت حل مسئله‌ام در اون زمان اینقد بود که باید یه کاری کنم این حرفشو پس بگیره اگرنه من زن این ایکبیری میشم :)))) اینقد گریه کردم و با نهایت قوا جیغ کشیدم که گلوم داشت آتیش می‌گرفت. دیدم متقاعد نمیشه با چوبم به طرفش حمله کردم و اونم درحالی که پشت در نیمه‌باز گارد گرفته بود، گفت: باشه. تو دیگه زنم نیستی زنم.😐😂 بعد هم مثل یه موش موذی در خونه رو بست و رفت تو. ۲۰ سال بعد با زنش دیدمش و خاطره‌ی سمی که برام ساخته بود زنده شد. در حالی که از کنارش رد میشدم سوزش دوباره‌ی گلوم رو از جیغهایی که اون موقع کشیده بودم، حس کردم و خدا رو شکر کردم که زنش اینو گردن گرفت. اگرنه شاید یادش میومد تو بچگی من زنش بودم و دوباره برای حق‌خواهی میومد سراغم. 😂خلاصه که برای فراموشی‌های بزرگسالی هزاران مرتبه شکر!

دلگرمی فقط اونجایی که جناب عراقی میگه:

آخر این تیره شبِ هجر به پایان آید

آخر این درد مرا نوبت درمـــان آید..

درد تو را هم نیز رفیق. تهش داستان قشنگ میشه. 🤝 قول!

|• شبت‌به‌خیر :)💙

خب موضوع جالبناکی که هر از گاهی تو بیمارستان شهید بهشتی باهاش روبرو میشیم، دیدنِ زندانیا با پابند و دستبنده. بعضی روزا تو بیمارستان اینقد که مامور حفاظت از این زندانیا می‌بینی، پرستار نمی‌بینی! یکی از زیبایی های پرونده های پزشکی این افراد اینه که هم جرم شون تو پرونده‌شون نوشته میشه هم محکومیت شون:)))) قشنگ کنجکاویت رو التیام میدی که چکار کرده که اوردنش و حکمش چیه و چند ساله. و این خیلی خوبه.🚶‍♀️

یه وقتایی موقع شرح حال طرف رو نگاه میکنی، میبینی چقد چهره‌ی مجرم با جرم صورت گرفته تناسب داره! مثلا به طرف واقعا میاد قاچاقچی باشه، سارق باشه، قاتل باشه. حتی نگاه‌هاشون! بعضی نگاه‌ها رو سنگینی و کثیف بودن‌شون رو حس میکنی..یه وقتایی هم واقعا چهره و جرم تناسب ندارن! مثلا همین زندانی که در عکس بالا مشاهده میکنید قیافه اش رو می‌دیدی فکر می‌کردی مراتب عرفان رو جهشی طی کرده و از سر صف اول مسجد بهش پابند و دست‌بند زدن و اوردنش:))) ولی جرمش رو که نگاه کردم: حمل هروئین و کوکائین و سرقت. یکی رو اوردن روی شست دستش مارمولک تتو بود و کل دستشو با تتو پلمب کرده بود! سر و صورت پر جای زخم. فکر میکردی دیگه اِند خلاف و جرم سنگینه بعد جرمش بسیار خفیف و ریز بود. اونقدری که یادمم نمونده!

روز دوم کشیکم تو اورژانس یه پرستار اومد ایستگاه پرستاری، از همکارش پرسید: امروز زندانی نیووردن؟ - نه خوشبختانه! خانومه یهو دراومد که: عههه خوشبختانه چرا؟! بچه های به این خوبی -_- 😂خب دلیل این استقبال از زندانیا خیلی هم پیچیده و عجیب نیست. مثلا اکثرا هیچی شون نیست و تظاهر به بیماری میکنن که از زندان بیان بیرون و یه دوری تو شهر بزنن و یه هوایی بهشون بخوره. جالب اینکه بعضیاشون اینقد حرفه‌ای تظاهر میکنن که جز با آزمایش و کارهای پاراکلینیکی نمیفهمی دروغ میگن مثلا تقلید تشنج به حدی که متخصص اعصاب هم تو بالین تشخیص تشنج میده ولی بعد جواب میاد که کاذبه! بعضیا هم شوتن و سریع لو میرن😄 مثلا همین بیماری که عکسش هست با شکایت اصلی بی‌اختیاری ادرار اومد، دو ساعت بعد ازش شرح‌حال گرفتیم که مشکلت چیه؟ گفت دستم گز‌گز میکنه :| بعد انترن گفت این مشخصه دروغ میگه. گفتیم: چرا؟ گفت شکایت اصلیش بی اختیاری ادرار بوده، الان یادش رفته میگه دستمه! یه خرده بمونه بعد ردش میکنیم بره.بعضی زندانیا هم واقعا خونگرمن. اینقد اومدن و رفتن میدونن بیمارستان آموزشیه، وقتی میری بالا سرشون شرح حال بگیری میگن: هرچی دلت میخواد بپرس. بعضیا رو هم اصلا می‌گرخی تا یک متری‌شون بری.حالا دو روز پیش داشتم اُردر استاد رو تو پرونده یکی شون میخوندم، دیدم یکی از جرم هاش رو نوشته: همراه داشتن ۳/۵ سانتی گرم هروئین! تنها جایی که دیدم بالاخره از پسوند سانتی یه جایی غیر از کنار متر استفاده کنن، همینجا بود.خلاصه که واقعا بیمارستان جای عجیب و جالبیه. و از اینکه کم کم داره به روزمره‌ام تبدیل میشه و از هیجانم کاهیده میشه چندان خرسند نیستم!

"شُستــــــه رو چون گوهــــر از بارانِ رحمـــــــت کن مرا.."
زیر بارون مثل صائب همچین چیزی باید از خدا خواست جانم:)

پیتزا بعلبکی و شاورما و حمص و بادنجونیه و متبل =)))))) واقعا غذاهاب لبنانی خوشمزه ان! طعم های عجیبی بودن! بخصوص اون سه تای آخر. به نظرم تست کردن غذاهای سایر کشورها رو میشه به عنوان یه تفریح هیجان انگیز به طور جدی دنبال کرد 😋💘 البته اگه بشه بودجه اش رو تامین کرد!

دیگه نیا؛
زانکه "ما به رنجـوری و مهجـوری و دوری ساختیــم..." :)

خاطره ای که میخونید دیروز نوشته شده و با یک روز تاخیر تو وبلاگ ثبت میشه :)

امروز توییت زدم:
"تو ۶ ساعت دو نفر جلوم احیا شدن و هر دو نفر در نهایت فوت شدن. روز تو چطور بود؟"
رفیقم این توییت رو دیده و پیام داده: "خوبی؟ دمغ که نیستی؟" حقیقش من با موضوع مرگ دیگه کنار اومدم چون آرامش آدما رو موقع جدا شدن روح از بدن شون دیدم. مرگ برای خود آدم اتفاق ناگواری نیست به شرط اینکه اون‌ آدم خوب زندگی کرده باشه. در واقع بیشتر از اینکه ناراحتی رو تو چهره‌ی آدمی که فوت شده ببینم، تو چهره‌ی همراه‌های بیمارا دیدم. برای من مُردن آدما عادی شده. ولی من سنگ‌دل نشدم! فقط به لحاظ روانی و دینی و جسمی پذیرفتم که همه می‌میرن و تو اطرافیانی که با خاطراتی از ما زنده می‌مونن هم معجزه‌ی تطبیق پذیری با نبودن فرد رقم میخوره و دیر یا زود خاک، بی‌تابی هاشون رو آروم میبخشه!
امروز دو نفر جلوم کد خوردن و احیاشون شروع شد. اولین مورد یه مرد ۶۰ و اندی ساله با سابقه‌ی بیماری قلبی و ابتلا به سرطان. تو تمام زمان احیا ذکر میگفتم: يَا مُحْيِيَ كُلِّ شَيْءٍ وَ مُمِيتَهُ. دعا میکردم احیا جواب بده. دخترش پشت پرده بی‌تابی میکرد و جیغ میزد. اومد با دودلی دست گذاشت رو شونه ام. برگشتم طرفش. با چشمای گریونش بهم نگاه کرد و گفت: برگشت؟ اون هم مادرم بود هم پدرم. برمیگرده نه؟ حقیقتش ناامید کردن یه آدم دومین کار سخت دنیاست. فاطمه به مانیتور اشاره کرد و بهش گفت ببین! ضربانش برگشت. دخترک که مدام داداش سعیدش رو صدا میزد و با جیغ بهش یادآوری میکرد که: بدبخت شدیم، آروم گرفت. براش صندلی گذاشتم و نگاه ملامت‌بار انترن که چرا برای همراه صندلی گذاشتی. تو مگه وظیفه‌ات اینه؟ فاطمه هم بغلش کرد. هرچند با نگرانی از تشر استاد و سال بالایی راجع به اینطور ارتباط با همراه بیمار!
دوباره افت ضربان. دوباره احیا و این بار تمام.. صدای جیغ. اعلام ختم احیا.
دومی زنی حدودا چهل ساله. با خط چشم تتو شده و چشمای رنگی روشن! احتمالا اونم انتظار نداشت الان بره.. احیا تو اتاق ایزوله! تلاش.. تلااااااش... اما ناکام. ختم احیا.
من متاثر میشم اما فقط برای چند ثانیه! و تو مدتی که دارم از تخت به اندازه‌ی چند قدم فاصله میگیرم برای مریض یه حمد میخونم و بعد ناراحتی مرگش رو فراموش میکنم. فراموشی ای سریع! سریع به اندازه‌ای که از اتاق حاد یک برم اتاق سه پیش انترن و سال بالاییم. این وسط فقط خودم یه تلنگر محکم میخورم که اوضاع من موقع مرگ چند چنده! همین! خب قرار نیست همه تا ابد زنده بمونیم و این موضوع همیشه به من یادآوری میشه.
میگن یاد مرگ بهترین و ساده ترین کار واسه رونق دادن تقواست. تقوا لزوما نه یوسف نبی شدن! یه چیزی در حد خودم! یعنی همینکه رفتار ناحساب نکنی.
حقیقتش من این تلنگر خوردن ها رو که حواسم رو همه جوره به خودم جمع میکنه دوست دارم.
به قول جناب خیام:
دریاب! که عمر رفته را نتوان یافت..

شروع استاژری با طب اورژانس:)

باز همین که با "داخلی" نشد خدا رو شکر.

اینقد براتون حرف زدم! منتهی تو کانال نوشتم و اینجا نیووردم. مثلا اون ویدئو رو چطور میتونم بدون اوردنش اینجا، براتون از حس و حالش بگم؟

منِ خسته که روی تو نبینم
آخر به چه روی زنده مانم؟
• عراقی

متاسفانه به دوره‌ای رسیدیم که فلافل ها دیگه مزه‌ی نخود نمیدن 😔

این موضوع اسفبار رو به جامعه‌ی فلافل دوستان و همگی کسانی که در گرسنگی از فلافل ارتزاق میکردن، تسلیت میگم.
دیگه مزه‌ی واقعی غذاها زیر دندون کسایی میره که پول خوب دارن!(آخرین گاز ساندویچ را با بغض می‌بلعد)

موقعی که مشت و لگد میزدم حالم واقعا خوب بود. نسرین میگفت قدرت دست راستت بیشتره. شاید! ولی موقعی که با دست راست میزدم بهتر می‌تونستم نیم رخ چپش رو تصور کنم. پای چپت هم قدرتش عالیه. استاد میگفت: کلا مشکلات رو باید دایورت کرد به چپ مون! نه بچه ها؟😉

استاد خیلی جلوی بچه ها ازم تعریف میکرد. میگفت: ره یک ساله‌ی شما رو یک ماهه میره.

بهم میگه: رزمی تو خونته. واقعا سعی میکردم همیشه تو تمرین ها کم صحبت کنم و ذوق از خودم نشون ندم. چون میدونستم کسی که داره چند سال اونجا کار میکنه ممکنه نسبت بهم حساس شه. الانم خسته ام.. میخوابم صبح جزوه ها رو پرینت کنم از فردا دیگه راحت ندارم! این چند وقت هم دوره‌ی خوش و خوشان و بیکاریم بود مثلا:))))

- جات راحته خانوم؟
- آره! فقط دست اندازا رو آروم‌تر رد کن.
- باشه.

عجیب اینکه حتی این دیالوگ معمولی هم به‌ نظرم عاشقانه میومد.. :) زندگی از یه جایی به بعد همین توجهات ریزه. اینکه حواسش به پای خانومش که شکسته، بود و هر از گاهی از آینه بهش نگاه میکرد. نزدیک دست اندازا سرعتش رو تا مرز خاموش شدن کم میکرد، وقتی دست انداز رو رد میکرد دوباره از آینه نگاه میکرد ببینه چهره‌ی خانومش از درد تو هم میره یا اینکه دست انداز رو خوب رد کرده. هربار که دست اندازا زیادی تند میشد و علی رغم کم کردن سرعتش، ماشین تکون شدیدی میخورد به باعث و بانیش بد و بیراه میگفت و هر وقت دست اندازی رو بدون تغییر چهره‌ی زنش رد میکرد، احساس رضایت تو چشماش موج میزد. ولی هنوز نگران پا و احوالات زنش بود.. زنی که روی صندلی عقب پاهاش رو دراز کرده بود و تابلوهای "به سرعت‌گیر نزدیک میشوید" رو با کلافگی می پایید. نزدیک هر دست انداز با دستاش، پاهاش رو میگرفت که کمتر تکون بخوره و بعد از هر دست انداز چند باری با دستاش با حرکت رفت و برگشتی روی گچی که پاهاش رو زنجیر کرده بود، میکشید.
شاید اونا این سکانس زندگی شون رو هیچوقت به یاد نیارن! شاید اصلا زن یادش نمونه شوهرش چقدر تلاش میکرد آروم سرعتگیر رو رد کنه و زن از اینکه با هر سرعتگیر، ناخودآگاه شوهرش بهش می‌رسوند: که حواسم هست باید آروم رد کنم چه حظی می‌برد! احتمالش هست اونا فراموش کنن ولی من فراموش نمیکنم.
کاش یادمون نره نبضِ دوست داشتن رو همینقدر ریزبینانه اما مداوم، تو زندگی به جریان بندازیم :)