برگ های خیلی کوچیکی از یه درخت مثه سکه های کاغذی رو زمین و هوا هی معلق بودن!
کلی هم با سارا عکس هنری گرفتیم که تازه فهمیدم چه استعداد خفته و شکفته نشده ای در هنر عکاسی دارم ^_^ 
اینقد صحنه حماسی و قشنگ بود که کل بچه ها از پنجره ها داشتن فیلم می گرفتن و من و سارا تنها افراد داخل میدون بودیم. (دوتا گل سرخ هم بودن همش تا کمر خم می شدم تو باغچه بوشون میکردم، بوی این گل های اسپری عطری رو نمی داد. یه عطر خوب!)
حالا خاطرات عید بماند که دایی یاد ایام شباب افتاده بود وقتی آهنگ معین تو خونه پخش میشد قبل اینکه شروع شه اهنگ رو از حفظ می رفت و با یکی از آهنگاش هم که نصف کوردی بود چه تکون های جانانه ای داد D: 
دیشب هم دلم یه طوری بود رفتم گلزار شهدا.. قبلش یه سرک از بین نرده ها کشیدم کسی از آشناها نباشه، رفتم بالای سر قبر باباجون ۳۶ ساله ام که تو اخلاص و ایمان واقعا شهره بود و یه خرده گریه کردم می گفتم چرا هیچ وقت به من عیدی ندادی.. من عیدی میخوام.. یکم بعدش شارژ شدم و از فاز دپ اومدم بیرون.
موقعی که کنار قبرش نشسته بودم یه بچه ای اومد و یه شکلات که تو دستش بود گرفت رو بهم. گفتم شاید میخواد کاغذش رو جدا کنم یهو بخورم اینم بشه ابر بهار و مشغول ضمه ش شم گفتم مال من؟! بخورمش؟ دستشو جلوتر اورد و یه سر به معنای تایید تکون داد. ازش گرفتم و اونم رفت، چسبید :) ولی رو به باباجونم گفتم: این عیدی نمیشه ها! عیدی درست و حسابی!
یه عیدی دیگه! این بارم یه پسر بچه اومد یه دیس خرما نصفه گرفت جلوم. یکی برداشتم و خوردم گفتم: باباجون منظورم بهترش بود فدات شم داری کیفیت رو قربانی کمیت میکنی! بعد نگام افتاد به یه سنگ قبر دیدم روش نوشته خنگوله! با خودم گفتم لابد اینم جواب زبون درازیم بود 
بعد دوباره که سنگ قبر رو خوندم دیدم یه منطقه جنگی بوده و محل شهادت یه شهید هژده ساله و برازنده.
وقتی داشتم می رفتم رو به عکسش میگفتم: عیدی من یادت نره! عیدی من یادت نره!!
بعد خدافظی کردم و اومدم بیرون.. جدا شارژ شدم! 