یه وقتایی با دوستام که صحبت میکنم [حضوری یا تلفنی] یا وقتی همدیگه رو میبینیم، یا وقتی آخرشب ها پیام میدن و شروع به چت میکنن پیش اومده که مکالمه ام رو با این جملهها به پایان رسوندم:
- دوست داشتم الان خسته نبودم و بیشتر باهات حرف میزدم.
- دیگه داره خوابم میبره! الان وسط چت بیهوش میشم.
- دوست دارم بمونم یا بیام ولی از صبح تا الان مشغول بودم باید استراحت کتم.
و ...
یه وقتایی فکر میکردم این حرف شاید ناراحتشون کنه ولی خب یکم که بیشتر دقت کردم فهمیدم اگه اون دوستِ من باشه حتما من رو میشناسه و از طرفی هم مشغلههای روزانهام و خستگیام رو درک میکنه و میدونه که به محض این که زمان منبسط و پر انرژیای برای گذروندن باهاش به دست بیارم ازش بهرهمند میشم.
تهشم اینه که ناراحت میشه!؟ خب بشه. من نباید آرامشم رو قربانیِ انتظارات و سطح نامیزون توقعات آدما کنم.
و این خودخواهی نیست. احترام گذاشتن به خودمه که میپسندمش!