نه عزیزم. کی گفته دنیا یه جوره؟ همیشه زهرماره؟ همیشه گره تو نخواستن و نشدن خورده؟
باور کن.. باور کن که زندگی ارزش داره! میدونی ارزشش همیشه تو خلق لحظههای فوق العاده نیست! تو خوشی های عمیق و عجیب هم نیست. یا حتی لزوما تو حضورهای گرم و پر حرارت و مهربونِ آدما هم نیست.
همین که به پر و بال و پاهامون پیچیده نشه و زمین کوب مون نکنه تهِ خوشحالیه! یعنی همین که غم روی دلمون سنگینی نکنه، همین که آدمی نباشه که تلخ مون کنه یا بهش این قدرت رو ندیم که تلخ مون کنه باعث مسرته!
زندگی های معمولی رو هم میشه شاد گذروند! میشه خوشحال گذروند. نه خوشحالی الکی الکیها! واقعی :)
این رو آدمایی که لحظههای سختی داشتن بهتر میفهمن.